Çeviren: Tugay Kaban
Dumanlı ışıkta saray,
Troya, kül olmuş taşlar yığını,
ANAXIFORMINGES! Aurunculeia!
Beni duy, Altın Prow’lu Kadmos!
Gümüş aynalar parlak taşları yakalar ve parlar,
Şafak, uyanışta, serin yeşil ışıkta;
Çiğ sisi bulanık, çimlerde, solgun bilekler hareket eder.
Vur, vur, vızılda, pat, yumuşak çimenler
Elma ağaçlarının altında,
Choros nympharum, keçi ayaklı, solgun ayaklar değişerek;
Mavi suların hilali, sığlıklarda yeşil-altın,
Bir siyah horoz deniz köpüğünde öter;
Ve o kıvrımlı, oymalı kanepe ayağında,
Pençe ayak ve aslan başı, bir yaşlı adam oturur,
Alçak bir vızıltıyla konuşur…:
Ityn!
Ve terle ağlayarak, Ityn, Ityn!
Ve o pencereye yöneldi, aşağıya baktı,
“Her zaman, her zaman, kırlangıçlar ağlıyor:
Ityn!
“Bu, Cabestan’ın kalbi tabakta.”
“Cabestan’ın kalbi mi tabakta?”
“Başka bir tat bunu değiştiremez.”
Ve o, pencereye yöneldi,
Zarif beyaz taş parmaklık,
Çift kemer oluşturuyordu;
Sert parmaklar, o sert soluk taşı tuttu;
Bir an sallandı,
Ve Rhodez’den esen rüzgâr,
Kolunun içine doldu.
… kırlangıçlar ağlıyor:
odur. odur. ‘Ytis!
Actæon…
Ve bir vadi,
Vadi yapraklarla dolu, ağaçlarla,
Güneş ışığı parıldıyor, parıldıyor yukarıda,
Balık pulundan çatı gibi,
Poictiers’deki kilise çatısı gibi
Altın olsaydı.
Altında, altında
Ne bir ışık, ne bir kıvılcım, ne bir güneş dairesi
Siyah, yumuşak suyu kabartıyor;
Nymflerin, nymflerin ve Diana’nın bedenini yıkıyor,
Nymfler, bembeyaz toplanmış etrafında, ve hava, hava,
Titreyen, tanrıçanın alevlendirdiği hava
Karanlıkta saçlarını savuruyor,
Kaldırıyor, kaldırıyor ve dalgalandırıyor:
Gümüşe daldırılmış fildişi,
Gölgede, gölgelenmiş,
Gümüşe batırılmış fildişi,
Ne bir leke, ne kaybolmuş bir güneş ışığı.
Sonra Actæon: Vidal,
Vidal. Yaşlı Vidal konuşuyor,
Ormanda tökezleyerek ilerliyor,
Ne bir kırıntı, ne kaybolmuş bir güneş ışığı,
Tanrıçanın solgun saçları.
Köpekler atlıyor Actæon’un üzerine,
“Yakın, daha yakın, Actæon,”
Lekeli dağ keçisi ormanda;
Altın, altın, bir saç demeti,
Buğday tarlası gibi sıkı,
Parla, parla güneşte,
Köpekler atlıyor Actæon’a.
Tökezleyerek, tökezleyerek ilerliyor ormanda,
Mırıldanarak, mırıldanarak Ovid:
“Pergusa… gölet… gölet… Gargaphia,
“Gölet… Salmacis göleti.”
Boş zırh titriyor, sığırcık hareket ederken.
İşte ışık böyle yağar, böyle dökülür, e lo soleills plovil,
Akışkan ve aceleci kristal
tanrıların dizlerinin altında.
Kat kat, ince su parıltısı;
Dere zarı beyaz yapraklar taşır.
Takasago’daki çam,
Isé çamıyla birlikte büyür!
Su, baharın ağzında parlak, solgun tortuyu döndürür,
“Bak, Yüzlerin Ağacı!”
Çatallanmış dal uçları, nilüfer gibi alev alev.
Kat kat
Kıvrılan sığ sıvı,
tanrıların dizlerinin altında.
Meşaleler erir parıltıda,
Köşe ocak ateşinde yanar,
Mavi akik gökyüzünü sarar (o zaman Gourdon’da)
Reçine sıçraması,
Safran sandal, dar ayakta yapraklar: Hymenæus Io!
Hymen, Io Hymenæe! Aurunculeia!
Bir al basma çiçek, solgun beyaz taşa düşer.
Ve So-Gyoku, der:
“Bu rüzgâr, efendim, kralın rüzgârı,
Bu rüzgâr sarayın rüzgârı,
İmparatorluk su cümbüşlerini titretir.”
Ve Hsiang, yaka açarak:
“Bu rüzgâr, yerin heybesinde gürler,
suyu kamışlarla serer.”
Hiçbir rüzgâr, kralın rüzgârı değil.
Her inek, yavrusunu saklasın.
“Bu rüzgâr, tül perdelerde tutulur…”
Hiçbir rüzgâr, kralın…
Deve çobanları merdiven kıvrımlarında oturur,
Ecbatana’nın cetvellenmiş sokaklarına bakar,
“Danae! Danae!
Hangi rüzgâr kralın rüzgârı?”
Duman akıntıda asılı,
Şeftali ağaçları suya parlak yapraklar döker,
Ses akşam sisinde dağılır,
Kabuğu sığlıkta kazınır,
Yaldızlı kirişler, kara suyun üstünde,
Açık alanda üç basamak,
Gri taş direkler önde gider…
Père Henri Jacques, Sennin ile Rokku’da konuşurdu,
Kayalar ve sedirlerin arasında Rokku Dağı,
Polhonac,
Gyges, Trakya tabağına ziyafeti kurarken,
Cabestan, Tereus,
Cabestan’ın kalbi tabakta,
Vidal yahut Ecbatana, Ecbatana’daki yaldızlı kulede
Tanrının gelini yatar, her zaman, altın yağmuru bekler.
Garonne kenarında. “Saave!”
Garonne, boya gibi yoğun,
Kortej —“Et sa’ave, sa’ave, sa’ave Regina!”—
Kalabalıkta bir solucan gibi ilerler.
Adige, zayıf imgeler zarı,
Adige’nin karşısında, Stefano ile, bahçede Madonna,
Cavalcanti’nin gördüğü gibi.
Kentaur’un topuğu toprakta iz bırakır.
Ve biz burada otururuz…
meydanda…