Deniz Schwarzwald’ın yeni kitabı achtung.achtung, şiiri alışıldık sınırlarından çıkararak yaşamın görünmeyen damarlarında dolaşan bir dikkat biçimi öneriyor.
Schwarzwald, kurduğu şiirsel “diaspora” aracılığıyla şiiri yerinden ediyor; onu tanıdık bağlamlarından söküp yad ellere götürüyor. Fakat bu yolculuk yalnızca bir uzaklaşma değil. Şiirin baktığı yere bir üçüncü göz ekleme, görünür olanın ardında kalanı yeniden görme çabası.
achtung.achtung, hayatın kılcallarında dolaşan bir şiir kuruyor. Gündelik olanın içine sızan, insanın kendi varlığıyla arasındaki mesafeyi açıp kapatan bu şiirler; dünyaya atılmak ile kendi içinde debelenmek arasındaki gerilimde hareket ediyor. Schwarzwald, okurunu bu gerilimin tam ortasına bırakırken cevaplardan çok soruların izini sürüyor.
Kitap boyunca şiir, güvenli bir anlam alanı olmaktan çıkıyor. Sözcükler yer değiştiriyor, çağrışımlar birbirine sürtünüyor ve okurun karşısına sürekli yeni bir eşik çıkıyor. Bu nedenle achtung.achtung, yalnızca okunacak bir kitap değil; dikkat kesilmeyi gerektiren bir karşılaşma olarak beliriyor.
Schwarzwald’ın şiirindeki “kadim kemirgen” ise bu karşılaşmanın en dipteki hareketlerinden birini temsil ediyor: İçimizde uzun zamandır yaşayan, bastırılmış olanı kemiren, bizi yerimizden oynatan o ilkel dürtüyü. Şair, bu varlığı uyandırmadan hayatın kıvrımlarını yokluyor; okuru da aynı merakla kendi içindeki karanlık geçitlere bakmaya çağırıyor.
Bu yönüyle achtung.achtung, okura açık bir davetiye gönderiyor: Kendi hayatına dışarıdan bak. Bildiğin şeylerden şüphe et. Gündeliğin içindeki çatlaklara yaklaş.
Kitabın temelindeki çağrı ise belki de tek bir soruda düğümleniyor:
İlkel bir çığlık duydun.
Ne dedi?
achtung.achtung, bu sorunun cevabını vermek yerine, çığlığın nereden geldiğini dinlemeye çağırıyor.
Deniz Schwarzwald’ın achtung.achtung kitabı, şiiri bir anlatım biçiminden çok bir uyanma, fark etme ve yeniden bakma eylemine dönüştürüyor.