kapı önü şairiyim,
anahtarının yerini
biliyordum aslında ama
kulbunu kırmışım gibi
ötekileştirildim kilidin tarafından.
içeri alınmadım,
bir hoşgeldin paspasına serildim,
eşik boyumu aştı,
kapı çarpıldı yüzüme,
açık pencere de yoktu tırmanılacak.
kapıyı kendilerini artık
bir şiirde geçirmediğim
ama aşkı ararken de
anlamlarına sarkastik bulandığım
kelimeler itti üzerime biliyorum.
nefesleri kapı aralığından
anlamlarıyla duyuluyordu hepsinin çünkü,
bozarım sanıyorlardı
aralarında anlaşıp kurdukları dizeleri de.
çünkü izinsiz şiirler mırıldanmak
hayatta kalma frekansımın bir huyu,
çünkü çocukluğumu boşuna bozmadım
hayırsız şiirler yazmak içindi.
yetiyor şiirin suyu nasılsa
yaşamanın tohumuna ulaşınca
taşıdığı zehri insanın
hiç organlarına bulaştırmaya.
bir hiç doğurmaya gebe
rahimlerden şiirin sızmasıysa
ölümlü lekesini tek bir alında
toplamaya yetmiyor.