Âşık Kadın
Gözkapaklarımda duruyor,
saçları saçlarıma karışmış.
Ellerimin biçimini almış,
gözlerimin rengini.
Gölgemde yitip gitmiş,
göğün altında bir taş gibi.
Gözleri hep açık,
uyutmuyor beni.
Düşleri güneşleri buharlaştırıyor
güpegündüz;
güldürüyor, ağlatıyor, yine güldürüyor beni,
söyleyecek söz kalmadığında bile.
Kimse Tanıyamaz Beni
Kimse tanıyamaz beni
senin tanıdığından daha iyi.
Birlikte uyuduğumuz
gözlerin,
benim insan bakışıma
dünyanın gecesine düşenden
daha güzel bir yazgı veriyor.
İçlerinde yolculuğa çıktığım gözlerin
anlam veriyor yol işaretlerine,
yeryüzünden kopmuş.
Gözlerinde, sonsuz yalnızlığımızı
açığa vuran herkes
artık kendini sandığı kişi değil.
Kimse tanıyamaz seni
benim tanıdığım kadar.
Pencerede
Alnım camlara dayalı,
hüznün gece bekçileri,
karanlığını aştığım gök,
açık avuçlarımda küçücük ovalar,
kıpırtısız, kayıtsız.
Alnım camlara dayalı,
hüznün gece bekçileri,
umutsuzca arıyorum seni,
kendimin çok ötesinde.
Ve öyle çok seviyorum ki seni,
artık hangimiz yokuz, bilemiyorum.
Time And The Island, 1996
Seán Dunne (1956–1995), İrlanda’nın Waterford kentinde doğan şair, yazar ve gazetecidir. Yaşamını büyük ölçüde Cork’ta sürdürmüş, Cork Examiner gazetesinde edebiyat editörlüğü yapmıştır. Şiirlerinde gündelik hayatın küçük ayrıntılarına, insan ilişkilerine ve sıradan nesnelerin taşıdığı duygulara dikkat kesilir. Against the Storm, The Sheltered Nest ve ölümünden sonra yayımlanan Time and the Island başlıca şiir kitaplarıdır. Henüz 39 yaşındayken hayatını kaybeden Dunne, geride gösterişten uzak, yalın ve duyarlı bir şiir dünyası bırakmıştır.