Burakcan Şencan
neden bütün bakkallar bakkalı, taksiciler taksiciyi, kahveciler kahveciyi oynuyor
neden bir tane bile iyi yok
hem de iyi oynuyor neden
yeterince iyi yaşayan yok yaşayanlar arasında ölüleri unutmayacak
hep hatırlayacak
hep aynı hatırlayacak
hepsini hatırlayacak kadar yok
ben de ölünce iyi mi olacak
başıma bir iş gelmemesinden çok korktuğumda
yani rüyasız bir uykuda
dünyanın ellerimi eskitmesine izin vermemişken
özlemin vurduğu her an şimşekler çaktığında bileklerimde
en çok da insanın eksildiği yerde durma alışkanlığında
yaşamak bu mu derken
gözlerimin ilk ve son ağrısının ilk ve son kez geçeceği sanrısına karşı dursam da
yalnız değilsin diyen ve demeyen tüm yalnızlara karşı
önlenemez bir girdap telaşında döner aklım:
“yüzünden düşen bin parça
birinde bile ben yokum
işte budur kaybetmek”
madem ki patlayacak yüreğin
hakkını ver baştan sona son kez yaşa unutulmaz olanı
anlamazlar diye söylemeye söylemeye unuttuğunu bile hatırla
sessizlikten önceki son kahkaha senin
buna sığın, az değil bu
bazı yaraları açan dindiremez
insan da bu demek bazen dünyaya
dişlerini çiğneme öfkesini bastırırken neredeysen oradasın
dizlerinin bağına bir ilmek ekle
kanla fırçala dişlerini
yorganlarına cepler dik, uyurken ellerini içlerine geçir
derin bir nefesi yavaş yavaş çekerken
gök gürültüsü hazırlığına denk getir
bu herkesi gülümsetir
gözlerini kapat, aşınan taşların gürültüsünü dinle
dinle bir salıncağın altında salıncağı kıskandıran ömrünü
hazırsın bir yumruk gibi
hep aynı yerden yediğin yemeği
hep gördüğün aynı rüyayı
her bıçağın aynı yerden kanadığını
hep aynı yerde sustuğunu
aklında yendiğin yenilgiyi
hep aynı sustuğunu
yalandaki doğruyu
hep sustuğunu
affetme, nefret
budur ihalesi kalbinin